مولفه هاي شخصيت برتر

چگونه با برقراري ارتباط بين فردي به پيشرفت خود كمك كنيم؟

بخش عمده اي از پيامهايي كه شما به ديگران منتقل كنيد برخاسته از سرنخ هاي غير كلامي است. يعني جنبه هايي از حالات بدني وژست هاي شما، رفتار ظاهر و نگرش هايتان كه حتي شايد ار وجود آنها بي خبريد.

اين رابطه هاي غير كلامي عبارتند از :

زبان بدن شامل:

ü      نحوه نشستن، راه رفتن وايستادن

ü      نحوه استفاده از دستانتان

ü      ظاهر

ü      نحوه پوشش

ü      نحوه آرايش مو وصورت وغيره

ü      نگرش

ü      اطمينان به خود

ü      احساسات

پژوهشي دردانشگاه استانفورد نشان ميدهد، به هنگام صحبت با شخص يا گروهي پيام ما نه از طريق آنچه ميگوييم، بلكه بيشتر از طريق چگونه گفتن منتقل ميشود.

اين به اين معني نيست كه واژه ها بي اهميت اند بلكه تنها به اين موضوع اشاره دارد كه هر چه به ارتباطات غيركلامي در حين صحبت كردن بيشتر دقت كنيد در انتقال مطلب مورد نظرتان موفق ترهستيد موفقيت درهركاري مستلزم تعاملات انساني است، ودر صورتي كه از تاثير خود بر مردم آگاه باشيد، با موفقيت بيشتري به اهدافتان درست ميابيد.

مهمترين بخش جريان ارتباط غير كلامي كه بخش مخفي آن است نگرشهاي شماست كه به اين مووع در پست بعدي ميپردازيم.

ادامه دارد........

من قصد دارم بحثی رو با عنوان مولفه های شخصییت برتر آغاز کنم امید وارم مورد استفاده وپسند تون واقع بشه منتظر نقطه نظرات شما در این زمینه هستم.....

با توجه به اینکه این بحث بسیار طولانی است هر بار قسمتی از آن رو مینویسم واز شما دوست خوبم خواهش میکنم جهت تکمیل این مطالب اگر موردی به نظرت میرسه در قسمت نظرات ویا از طریق ایمیل(naserirez@gmail.com) برام ارسال کنید.

مقدمه:

رسیدن به شخصیتی خلاق و دارای اعتماد به نفس از الزامات موفقیت در هر کاری است. شخصیت به عنوان هسته مرکزی وجود آدمی حقیقتی صلبی وسنگواره نیست بلکه واقعیتی متحول وبه دست آوردنی است. شخصیت امری اکتسابی است که با تمرین وممارست وبر تایه نگرشهایی صحیح شکل میگیرد  بنا بر این با آموزش و تمرین وخودورزی میتوان نقاط ضعف شخصیت خودرا از بین برد وتوانایی ها و ویژگیهای مثبت را با رفتار وشخصیت خود عجین ساخت.

از خدا خواستم تا دردهايم را از من بگيرد،
خدا گفت: نه!
رها کردن کار توست. تو بايد از آنها دست بکشي.
از خدا خواستم تا شکيبايي ام بخشد،
خدا گفت: نه!
شکيبايي زاده رنج و سختي است.
شکيبايي بخشيدني نيست، به دست آوردني است.
از خدا خواستم تا خوشي و سعادتم بخشد،
خدا گفت: نه!
من به تو نعمت و برکت دادم، حال با توست که سعادت را فراچنگ آوري .
از خدا خواستم تا از رنج هايم بکاهد،
خدا گفت: نه!
رنج و سختي ، تو را از دنيا دورتر و دورتر، و به من نزديکتر و نزديکتر مي کند.
از خدا خواستم تا روحم را تعالي بخشد،
خدا گفت: نه!
بايسته آن است که تو خود سر برآوري و ببالي اما من تو را هرس خواهم کرد تا سودمند و پر ثمر شوي.
من هر چيزي را که به گمانم در زندگي لذت مي آفريند از خدا خواستم و باز گفت: نه .
من به تو زندگي خواهم داد، تا تو خود از هر چيزي لذتي به کف آري.
از خدا خواستم ياري ام دهد تا ديگران را دوست بدارم، همانگونه که آنها مرا دوست دارند .
و خدا گفت: آه، سرانجام چيزي خواستي تا من اجابت کنم!

به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است.
هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را ـ
گرم، پاسخ گويد
نيست يكتن كه در اين راه غم آلوده عمر ـ
قدمي، راه محبت پويد

***
خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست
همه گلچين گل امروزند ـ
در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست.

***
به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ـ
نقشه يي شيطانيست
در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ـ
حيله پنهانيست.

***
زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ـ
هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست
پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ـ
هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست
به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟

***
خنده ها ميشكفد بر لبها ـ
تا كه اشكي شكفد بر سر مژگان كسي
همه بر درد كسان مينگرند ـ
ليك دستي نبرند از پي درمان كسي

***
از وفا نام مبر، آنكه وفاخوست، كجاست؟
ريشه عشق، فسرد
واژه دوست، گريخت
سخن از دوست مگو، عشق كجا ؟ دوست كجاست؟

***
دست گرمي كه زمهر ـ
بفشارد دستت ـ
در همه شهر مجوي
گل اگر در دل باغ ـ
بر تو لبخند زند ـ
بنگرش، ليك مبوي
لب گرمي كه ز عشق ـ
ننشيند بلبت ـ
به همه عمر، مخواه
سخني كز سر راز ـ
زده در جانت چنگ ـ
بلبت نيز، مگو

***
چاه هم با من و تو بيگانه است
ني صد بند برون آيد از آن، راز تو را فاش كند
درد دل گر بسر چاه كني
خنده ها بر غم تو دختر مهتاب زند
گر شبي از سر غم آه كني.

***
درد اگر سينه شكافد، نفسي بانگ مزن
درد خود را به دل چاه مگو
استخوان تو اگر آب كند آتش غم ـ
آب شو، « آه » مگو.

***
ديده بر دوز بدين بام بلند
مهر و مه را بنگر
سكه زرد و سپيدي كه به سقف فلك است
سكه نيرنگ است
سكه اي بهر فريب من و تست
سكه صد رنگ است

***
ما همه كودك خرديم و همين زال فلك
با چنين سكه زرد ـ
و همين سكه سيمين سپيد ـ
ميفريبد ما را
هر زمان ديده ام اين گنبد خضراي بلند ـ
گفته ام با دل خويش:
مزرع سبز فلك ديدم و بس نيرنگش
نتوانم كه گريزم نفسي از چنگش
آسمان با من و ما بيگانه
زن و فرزند و در و بام و هوا بيگانه
« خويش » در راه نفاق ـ
« دوست » در كار فريب ـ
« آشنا » بيگانه

***
شاخه عشق، شكست
آهوي مهر، گريخت
تار پيوند، گسست
به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟